13.01.2012, godz. 19.30, Strefa Piwa Pub, ul. Józefa 6, Kraków

Posiłkując się materiałami znalezionymi w recepcji doszedłem do wniosku, iż najtaniej będzie zwiedzić Oslo korzystając z tzw. Oslo Pass (dzienny – 230 NOK). Pozwala on na darmowy transport (autobusy, tramwaje, metro, niektóre promy) jak i darmowy wstęp do najpopularniejszych muzeów. Następnego dnia, w niedzielę, wstałem więc możliwie wcześnie (8.00), aby zrealizować swój plan. Jak się okazało, 8.00 była wciąż wczesną porą. Właściciela pobliskiej restauracji, w której hostel serwował śniadania (55 NOK) musiałem obudzić, mimo, iż teoretycznie restauracja powinna być czynna już od pół godziny.

Po śniadaniu ruszyłem w końcu wciąż pustymi ulicami oglądając kolejno katedrę, główną ulicę handlową Karl Johans, teatr narodowy, ratusz (wstęp darmowy) i w końcu Nobel Peace Center (również wstęp darmowy). To ostatnie miejsce zawiera kilka wystaw, w tym część interaktywnych, poświęconych problemom wojny i uchodźców, Noblowi, nagrodzie jego imienia i w końcu samym noblistom. Koło południa słońce było wciąż nisko nad horyzontem, ludzi jednak było już jakby więcej. Poszedłem zwiedzić położony nad wodą zamek Akershus (70 NOK, za darmo z Oslo Pass). Zamek całkiem ładny. W jednej z sal prezentowano nawet średniowieczne tańce, w innej serwowano darmową kawę, herbatę, grzane wino i świąteczne ciastka.

Po południu wsiadłem w autobus i pojechałem do położonego na półwyspie Bygdøy muzeum Kon-tiki (65 NOK, za darmo z Oslo Pass). Kon-tiki to tratwa, na której norweski podróżnik i naukowiec Thor Heyerdahl przepłynął wraz z towarzyszami w 1947 roku dystans pomiędzy zachodnim wybrzeżem Ameryki Południowej a Polinezją udowadniając tym samym, iż kontakt pomiędzy odległymi cywilizacjami był możliwy także w starożytności. W muzeum oglądnąć można tę jak i inne tratwy użyte w pozostałych wyprawach. Obok muzeum Kon-tiki mieszczą się jeszcze Frammuseet (60 NOK, za darmo z Oslo Pass) i Muzeum Morskie (60 NOK, za darmo z Oslo Pass), ale zrezygnowałem z ich odwiedzenia widząc że słońce, które, zdawałoby się dopiero co wzeszło, zaczęło powoli zachodzić.

Korzystając z resztek światła dziennego zdołałem dotrzeć jeszcze do parku Vigelanda, pełnego intrygujących rzeźb tego rzeźbiarza. Wkrótce jednak zrobiło się już całkiem ciemno i naprawdę zimno, czym prędzej opuściłem więc park i skierowałem się do pobliskiego metra. Metro dowiozło mnie do skoczni Holmenkollen, jednej z wizytówek miasta. Wstęp na skocznię kosztuje podobno 100 NOK (za darmo z Oslo Pass), było już jednak po godzinach otwarcia a mi bez problemu udało się wspiąć na sam szczyt. Z góry jak na dłoni widać całe miasto no i oczywiście ogrom samej skoczni. Zjeżdżać na wszelki wypadek nie próbowałem.

W hostelu czekał już na mnie mój bagaż, najwyraźniej przywieziono go w ciągu dnia. Było już późno, zebrałem więc rzeczy i ruszyłem na pobliski dworzec autobusowy, złapać autobus, tym razem na lotnisko Torp (200 NOK, 1h 45m). Na lotnisku okazało się, że wcale nie ma większego ruchu i spokojnie mógłbym spędzić w mieście jeszcze z godzinkę. W końcu odleciałem do… Liverpoolu. Tak, tak wychodziło najtaniej.

W Liverpoolu czekała mnie już ostatnia noc na lotnisku. W terminalu im. Johna Lennona szybko znalazłem nawet fajne miejsce na nocleg, położone na przeciwko posterunku policji, pod okiem dwóch kamer, z dala od hałasu, stosunkowo ciepłe i wogodne. Niestety, po chwili przypętał się tam jakiś dziwny osobnik i zaczął się podejrzanie zachowywać. Stał nade mną, wpatrywał się, przysuwał ukradkiem do mojego legowiska, sprawdzał, czy śpię. Pomimo kilku sugestii aby łaskawie dał sobie spokój, nie przestawał się dziwnie zachowywać, ostatecznie więc byłem zmuszony porzucić to miejsce i usiąść razem z innymi pasażerami w głównym holu terminalu. Tu niestety zasnąć nie było już tak łatwo, zwłaszcza, gdy dwoje lekko wstawionych Anglików zaczęło się wozić wózkiem na bagaż wydając przy tym różne odgłosy. Po długich 10h nad ranem udało mi się w końcu wcheckować na nowo mój bagaż i kilka godzin później byłem już z powrotem w kraju…

Zamiast bagażu night kit Star Alliance. Szkoda, że zabrakło w nim mydła.

Katedra, Oslo

Katedra, Oslo

Deptak Karl Johans, Oslo

Spikersuppa, Oslo. Łosie niekwadratowe.

Lodowisko, Spikersuppa, Oslo

Teatr Narodowy, Oslo

Jest zimno, ale znośnie

Ratusz, Oslo

Ratusz, Oslo

Zegar ratuszowy, Oslo

Ratusz, Oslo

Pod choinką w ratuszu

Ratusz, Oslo

Przed ratuszem, Oslo

Przed ratuszem, Oslo

Pipervika, Oslo. Po prawej stronie widać zamek Akershus.

Nobel Peace Center, Oslo

Jeden z interaktywnych elementów Nobel Peace Center, Oslo

Sala noblistów, Nobel Peace Center, Oslo

Interaktywna ściana, Nobel Peace Center, Oslo

Wzgórze zamku Akershus, Oslo

Zamek Akershus, Oslo

Pokazy tańców dworskich, zamek Akershus, Oslo

Zamek Akershus, Oslo

Glögg i ciasteczka

Zamek Akershus, Oslo

Zamek Akershus, Oslo

Tratwa Kon-tiki, Muzeum Kon-tiki, Oslo

Tratwa Ra II, Muzeum Kon-tiki, Oslo

Park Vigelanda, Oslo

Park Vigelanda, Oslo

Park Vigelanda, Oslo

Holmenkollen Park Hotel Rica, Oslo

Skocznia Holmenkollen, Oslo

W drodze na szczyt skoczni

Jeszcze kawałek...

Na szczycie

Przed spotkaniem zdążyłem zjeść smaczny obiad w Salon Versailles i przejść przez najważniejsze punkty centrum, w tym Parque Bolivar i Plazoleta de las Esculturas. Ten ostatni plac pełen jest rzeźb Botero. Przy placu stoi też Museo de Antioquia, w którym można ich znaleźć więcej dzieł tego artysty (wstęp darmowy).

Razem z Sandrą, wspominając stare czasy, wybraliśmy się zobaczyć inne interesujące miejsca w mieście. Jednym z najciekawszych była z pewnością przebiegająca przez środek miasta rzeka Medellín, przyozdobiona z okazji świąt świetlnymi dekoracjami (alumbrados), słynnymi w całym kraju. Wzdłuż brzegu było oczywiście pełno ludzi i straganów. Obejrzawszy iluminacje wjechaliśmy busikiem na szczyt Cerro de Nutibara, jednego z punktów widokowych w mieście. Poza panoramą miasta można tu też obejrzeć miniaturową (bardziej w sensie powierzchni, aniżeli rozmiaru) wersję typowego miasteczka regionu Antioquii. Jest więc plac, kościółek, restauracja i typowy dom. No i oczywiście sklep z pamiątkami Późnym wieczorem wsiedliśmy w samochód i Sandra zawiozła mnie do południowej części miasta, gdzie spotkaliśmy jej znajomych i wspólnie spędziliśmy miło w knajpce resztę wieczoru.

W czwartek wybrałem się już sam do położonego kilkadziesiąt kilometrów od Medellín uroczego miasteczka Guatapé (autobus 11000 COP, 2h). Guatape leży nad rozlewiskiem powstałym poprzez zalanie tych terenów w 1970 r. Słynne jest ze swoich zocalos – malowanych w barwne wzory cokołów domów. Po krótkim spacerze uliczkami, odwiedzeniu stojącego przy głównym placu bardzo ładnego, wykończonego drewnem kościółka i zaopatrzeniu się w gotówkę (tego dnia bankomaty wybitnie nie chciały ze mną współpracować) wybrałem się nad brzeg, żeby złapać jakąś łódź i zrobić wycieczkę po jeziorze. Niestety, niepewna pogoda najwyraźniej odstraszyła innych turystów i musiałbym płynąć w pojedynkę co nie bardzo mi się kalkulowało (od 40000 COP za najkrótszy rejs, za łódź).

W rękawie miałem na szczęście jeszcze jedną tutejszą atrakcję – El Peñol – ponad 200-metrowy granitowy głaz stojący samotnie jak gdyby nigdy nic kilka kilometrów od Guatapé. Moto-taxi przywiozło mnie tu z Guatapé za 8000 COP. Jeszcze tylko bilet wstępu (6000 COP) i już mogłem się wspinać po 649 stopniach na szczyt. Niestety, dotychczasowy lekki deszczyk zmienił się szybko w porządny deszcz i schodami w dół głazu zaczął płynąć strumień. Nie poddałem się jednak i po może 10 minutach dotarłem na górę, oczywiście cały mokry. Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy na górze jest sklepik, które niestety psują estetykę tego miejsca, drugą jest jednak piękna panorama rozlewiska, która w strugach deszczu wygląda rzekłbym mocno dramatycznie Pomimo deszczu, była to myślę największa atrakcja tego dnia.

Na dole wsiadłem wraz z dwójką innych turystów do taksówki (3000 COP od osoby) i wróciłem do centrum Guatapé. Zdążyłem jeszcze szybko coś zjeść w jednej z restauracji przy głównym placu, po czym złapałem autobus (12000 COP) i wróciłem do Medellín. Wieczorem poszwędałem się jeszcze chwilę po centrum, po czym odebrałem z hostelu swój bagaż i wsiadłem w autobus do Bogoty (linie Bolivariano, 70000 COP za autokar w w wypasionej wersji 2G Gold).

Autokar Bolivariano to osobna historia. Wi-fi na pokładzie, pod siedzeniem gniazdko z prądem a w fotelu przede mną ekran niczym w większych samolotach z możliwością wyboru jednego z kilku kanałów z muzyką lub jednego z kilkunastu filmów. Jak dla mnie bajka. Miałem tylko jedno poważne zastrzeżenie – klimatyzacja w autokarze była ustawiona na max i było chyba 15 stopni (na zewnątrz ok. 20 stopni). Nie wiem czy miało to pokazać wysoką klasę usług, ale w tej temperaturze nie jest łatwo zasnąć, nawet gdy jest się dobrze ubranym. Pozostali pasażerowie, najwyraźniej wiedzieli czego się spodziewać, bo byli zaopatrzeni w kocyki (niestety, tych na pokładzie nie rozdawano).

Z racji jakiś problemów na północnej drodze dojazdowej do Bogoty (osuwiska?) musieliśmy zaatakować miasto od południa, co opóźniło nasz piątkowy przyjazd o dobre 3h. Nie chcąc tracić czasu wysiadłem na południowym terminalu i złapałem taxi do centrum (16000 COP). Niestety w centrum utknęliśmy w korku, wysiadłem więc i na piechotę udałem się do najbliższego hostelu, żeby pozbyć się choć na kilka godzin dużego plecaka. Trafiłem do hostelu Anandamayi, swoją drogą bardzo przyjemnego, choć może nieco drogiego. Za możliwość pozostania do wieczora policzono mi 15000 COP (noc w dormitorium kosztuje tu 30000 COP). Wziąłem więc prysznic i ruszyłem na miasto. W jednym z lokali w pobliżu Plaza de Bolívar zjadłem pyszną zupę ajiaco santafereño (zupa ziemniaczana z kawałkami kurczaka i kawałkiem kukurydzy, polana śmietaną i serwowana z awokado i kaparami) po czym wybrałem się do Museo del Oro, którego nie udało mi się odwiedzić 5 tygodni wcześniej. Muzeum kolekcję rozmaitych złotych (i nie tylko) ozdób ma rzeczywiście imponującą, ale jakoś specjalnie mnie nie zachwyciło – może zbyt mało mnie ten temat zainteresował. Bilet wstępu kosztował 3000 COP (w niedzielę za darmo), audioguide – 6000 COP (ale jest przydługi i szybko przestałem z niego korzystać).

Jeszcze ostatnie zakupy przed wylotem do Europy i mogłem się już zbierać na lotnisko. Taxi z hostelu dowiozło mnie tu chyba za ok. 20000 COP. Przede mną prawie 11h lotu do Frankfurtu, szybka przesiadka i jeszcze 2h lotu do Oslo. Ale o tym co się działo dalej już w następnym (ostatnim?) poście.

Catedral Metropolitana, Medellín

Plazoleta de las Esculturas, Medellín

Plazoleta de las Esculturas, Medellín

Museo de Antioquia, Medellín

Museo de Antioquia, Medellín

Parque Berrio, Medellín

Medellín ze stacji metra

Alumbrados, Medellín

Alumbrados, Medellín

Alumbrados, Medellín

Alumbrados, Medellín

Pueblito Paisa, miniaturowa wersja miasteczka regionu Antioquii, Medellín

Medellín, w dole widać Alumbrados

Guatapé

Guatapé

Guatapé

Parque Guatapé - główny plac miasteczka

Kościółek w Guatapé

Guatapé

Guatapé

Zbiornik wodny Guatapé-Peñol

Guatapé

El Peñol

Widok u podnóża El Peñol

Schody na El Peñol

Widok z El Peñol

Alumbrados na Plazoleta de las Esculturas, Medellín

Alumbrados na Plazoleta de las Esculturas, Medellín

Plazoleta de las Esculturas, Medellín

Alumbrados w Parque Berrio, Medellín

Medellín ze stacji metra San Antonio

Plaza de Bolívar, Bogotá, 5 tygodni wcześniej choinka była w budowie

Polityczne graffiti, Plaza de Bolívar, Bogotá

Palacio de Justicia, Plaza de Bolívar, Bogotá, ślady bo barwnych pociskach jak były tak są

Ranek przywitał mnie pochmurny, poszedłem więc do kafejki nadrobić posty. Przy okazji okazało się, że nie mogę podłączyć dysku, na którym robię kopie zapasowe zdjęć i wideo. W drugiej kafejce to samo. W trzeciej stało się dla mnie jasne, że z dyskiem jest coś nie tak. Dziwne, rozpędza się jak zawsze bezgłośnie, ale Windows kapituluje gdy próbuję się do niego dostać. Mam nadzieję, że uda mi się jeszcze odzyskać z niego dane.

W ponurym humorze przeniosłem bagaż ulicę dalej do Hostelu Casa Viena (19000 COP za łóżko w dormitorium) i ruszyłem na zwiedzanie starego miasta. Ta część rzeczywiście odróżnia się od całej reszty i ze swoimi zielonymi placami i ozdobionymi kwiatami balkonami wygląda całkiem ładnie. Szkoda że w dzień jest tu tak duszno.

Na wtorek wykupiłem w hostelu rejs do pobliskich Islas del Rosario (35000 COP). W porcie trzeba jeszcze zapłacić podatek portowy (12000 COP). Statek wycieczkowy „Bequia Eagle” z dwoma pokładami mieszczącymi 300 osób wyruszył niespiesznie i ze sporym opóźnieniem. Ponad trzygodzinną trasę umilał na szczęście pokładowy wodzirej. Mimo to następnym razem poszukałbym szybszej łodzi.

W końcu zawinęliśmy do znajdującego się na jednej z wysepek oceanarium (wstęp 20000 COP). Pokazy z rekinami i delfinami super, szkoda, że musiałem się przedzierać przez tłum wspołpasażerów, żeby coś zobaczyć. Wizyta trwała też nieco zbyt krótko jak na mój gust, po godzinie trzeba się było z powrotem zapakować na pokład.

Tyle oglądania wysp. W drodze powrotnej wysadzono nas jeszcze na Playa Blanca, najbardziej znanej plaży w okolicy Cartageny. Był czas na obiad (w cenie biletu) i plażę. Jako najbardziej znana, plaża jest też niestety bardzo oblegana, zarówno przez turystów (przy brzegu oprócz naszego zacumowane były jeszcze dwa inne wycieczkowce), jak i lokalnych sprzedawców oferujących bransoletki, muszle, perły, masaże, jedzenie i napoje.

Kiedy wróciliśmy pod wieczór do Cartageny nad miastem wisiała burza. Zanim się jednak rozpadało zdążyłem pozbyć się nadmiarowego piasku, coś zjeść i razem z japończykiem z hostelu zapakować do taksówki na dworzec. Dworzec jest tu wyjątkowo daleko, za taxi zapłaciliśmy 20000 COP. Kiedy piszę te słowa jest już środa rano, dojeżdżamy właśnie do Medellín (linie Brasilia, 118000 COP, 13h). Znów jest górzyście, zielono i chłodno. Przede mną ostatnie 3 dni w Kolumbii i Ameryce Południowej.

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Mury obronne

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Centrum Cartageny

Nabrzeze

Bequia Eagle, dolny poklad

Wyplywamy

Wyplywamy

Wyplywamy

Wyplywamy

Wyplywamy

Wyjscie z zatoki

Wysepka

Wysepka

Wysepka

Na pokladzie

Oceanarium

Ptok

Trener. Ptoki jedza mu z reki.

Rekiny dostaly jesc

Playa Blanca

Playa Blanca

Bequia Eagle

W drodze powrotnej

Taganga to niewielka wioska rybacka, ktora, jak pisze przewodnik, „nie wie co ja spotkalo”. A spotkalo ja to, ze nagle pojawily sie tu tlumy gringos. Na miejscu na wlasna reke dotarlem do hostelu Casa de Felipe (40000 COP za jedynke, reszta pokoi byla juz zajeta). Do wieczora niewiele moglem zrobic, bylem uwieziony czekajac na bagaz. W dzinsach i adidasach przeciez nie pojde na plaze. Bagaz dotarl szczesliwie kolo 17.00. No i dobrze ze dotarl, bo szkoda by bylo tych wszystkich pamiatek.

Na nastepny dzien wykupilem nurkowanie. Taganga jest slynna z taniej oferty nurkowania. W Nautilusie ze dwa nurkowania (pierwsze w duzej mierze treningowe, bo sporo juz zdazylem zapomniec od ostatniego razu) zaplacilem 150000 COP. W ramach tej ceny istniala mozliwosc spedzenia nocy w prywatnym fragmencie pobliskiego parku Tayrona. I z tej opcji skorzystalem. Na miejscu nie ma pradu, ani nawet zasiegu sieci komorkowej. Jest za kilka lozek, hamaki i miejsce na dwa namioty. Na noc wybralem hamak.

Nie wliczone w cene byly posilki (10000 COP za sniadanie, 15000 COP za pozostale posilki) przygotowywane przez lokalnego kucharza, sympatycznego goscia, na ktorego wolali Pavarotti. Pavarotti kiedy nie przygotowywal posilkow zaciagal sie skretami marichuany, ktorej krzak hodowal sobie w doniczce. Oprocz mnie odcieci od cywilizacji pozostawali dos Argentinos (¡saludos!) i trojka starszych dam z Kanady/USA/Australii. Po poludniu byla wycieczka z maczeta przez dzungle na pobliska plaze, a wieczorem ognisko na malym skrawku piasku, gdzie przybijaly lodki. W miedzyczasie sluzylem jako tlumacz pomiedzy nie znajacymi slowa po hiszpansku paniami a nieznajacym slowa po angielsku Pavarottim.

W niedziele wrocilem lodka do Tagangi, odebralem glowny bagaz z hotelu i zaczalem sie rozgladac czym by tu dotrzec do Cartageny. Hostel oferowal transport door-to-door za 42000 COP. Niestety transport tego dnia byl niedostepny musialem wiec dotrzec na wlasna reke. Busik do Santa Marty (1300 COP), busik do glownej drogi (1200 COP), autobus do Baranquilli (10000 COP) i dalej do Cartageny (12000 COP), w koncu przeplacone taxi z terminalu do hotelu (22000 COP). Jak widac wyszlo drozej, glownie przez to taxi na koncu. Do Cartageny dotarlem pod wieczor. Ale o tym nastepnym razem.

Taganga o zachodzie slonca

Pod woda

Nasz instruktor

Dwoje argentynczykow

I po nurkowaniu

Nasz cypel

Moje legowisko

Pavarotti i jego maly pomocnik José

Wycieczka przez dzungle na plaze

Ognisko

José

La Paz lezy w dolinie, wjezdza sie zas do niego z polozonego wyzej altiplano. Widok z gory na usiane domkami zbocza doliny zapiera dech w piersiach. Takze doslownie, bo altiplano ma wysokosc ponad 4000 m n.p.m. (centrum miasta znajduje sie na wysokosci 3600 m n.p.m.). Hotel Maya Inn (70 BOB za pokoj bez lazienki za to z mini-balkonikiem i mini-sniadaniem) byl na tyle blisko terminalu, ze postanowilem dotrzec tam na piechote. Szlo dobrze dopoki droga prowadziła w dół. Kiedy trzeba bylo podejsc ostatnie kilkaset metrow pod gore, bylo juz nieco gorzej. Przed zachodem slonca zdazylem juz tylko obejrzec glowny plac miasta, Plaza Murillo, obowiazkowo z katedra, palacem prezydenckim i kilkoma innymi waznymi budynkami. Po zachodzie poszwedalem sie jeszcze po okolicznych targach (jest tu np. targ czarownic gdzie mozna kupic rozne dziwne rzeczy).

Czwartek, dzien wylotu, postanowilem wykorzystac mozliwie efektywnie, wykupilem wiec wycieczke czerwonym autobusem z otwartym dachem po centrum (50 BOB) i poludniowej czesci miasta (kolejne 50 BOB). Z tym otwartym dachem to nie bylo zartow, bo uliczki La Paz pelne sa zawieszonych w poprzek ulicy kabli, ktore co i raz przelatywaly nad naszymi głowami. Podniesienie sie z miejsca w nieodpowiednim momencie grozilo dekapitacja. Z tej racji zrobienie jednego porzadnego zdjecia bylo praktycznie niemozliwe. Na szczescie obie czesci wycieczki przewidywaly postoj. W pierwszym wypadku byl to punkt widokowy Kali-Kali. Rzeczywiscie widac stad dobrze ogrom miasta ponizej. W drugim przypadku byla to Valle de la Luna – formacje skalne znajdujace sie w poludniowej czesci miasta (wstep 15 BOB). Krajobraz w istocie ksiezycowy. Niestety juz po chwili zapedzono nas z powrotem do autobusu (tak to juz jest ze zorganizowanymi wycieczkami).

Zamowione w hotelu taxi (60 BOB) zabralo mnie na lotnisko El Alto. Z oczywistych wzgledow lotnisko polozone jest na plaskowyzu, cala droge wspinalismy sie wiec stromymi uliczkami w gore zbocza doliny, mijajac coraz to ubozsze dzielnice (bogaci zyja w dolinie, gdzie warunki klimatyczne sa duzo lepsze).

Kilka godzin później miałem już za soba lot La Paz – Lima i Lima – Bogota. W Bogocie musialem zmienic terminal na krajowy (taxi 10000 COP, przepłacone). Na lot do Baranquilli musialem niestety poczekac do rana. To byla ciezka noc. W terminalu wylozyc sie mozna praktycznie tylko na niezbyt wygodnych krzeselkach. Do wyboru mialem pusta i cicha okolice w poblizu wejscia do terminalu, ktore niestety bylo non-stop otwarte wpuszczajac do srodka zimne powietrze z zewnatrz i druga, cieplejsza, niestety pelna głośnych Kolumbijczykow, ktorzy najwyrazniej snu nie potrzebowali. W piatek nad ranem dotarlem do Baranquilli. Ja tak, moj bagaz juz niestety nie. Ale o tym juz w nastepnym poscie…

Nasz autobus na promie

A my lodka

W drodze do La Paz

Plaza Murillo, La Paz

Iglesia de San Francisco, La Paz

Mercado de las Brujas, La Paz

Nasz autobus

La Paz z Kali-Kali (to tylko fragment!)

Okablowanie

Valle de la Luna

Valle de la Luna

Valle de la Luna

Niedziele spedzilem zwiedzajac centrum i rozliczne muzea. Jednym z ciekawszych jest na pewno Museo Sanctuarios Andinos (15 PEN + co laska dla przewodnika), gdzie obejrzec mozna Juanite – mumie dziewczynki, ktora kilkaset lat temu Inkowie poswiecili w ofierze na szczycie znajdujacego sie w poblizu Arequipy wulkanu Ampato, zachowana w doskonalym stanie dzieki niskiej temperaturze, a odkryta dopiero kilka lat temu. Innym muzeum wartym uwagi jest Monasterio Santa Catalina (35 PEN + 20 PEN dla przewodnika) – owiany przez dlugi okres czasu legenda klasztor zenski, z ktorego mieszkajace w nim zakonnice, pochodzace czesto z bogatych domow, uczynily miasto w miescie.

Arequipa jest baza wypadowa do wycieczek do kanionu Colca. Niestety trasa w jedna strone zajmuje ok. 6h, co oznacza, ze potrzebowalbym calego dnia, aby zaledwie kanion zobaczyc. Krotki rzut oka na kalendarz uswiadomil mi, ze nie mam tyle czasu. Dlatego z przykroscia donosze, ze kanionu Colca tym razem nie bedzie!

Poniedzialkowe dopoludnie poswiecilem na bardzo wazne zadanie – pisanie kartek. Zobaczymy jak szybko przyjda Trzeba przyznac, ze znaczki sa tu dosyc drogie. Znaczek na kartke kosztuje 5,50 PEN. Po poludniu wsiadlem w autobus do Puno. Tym razem trafilem chyba na najtansza linie – Alas del Sur. Bilet na 6-godzinna podroz kosztowal mnie jedyne 15 PEN. Niska cene okupilem niska jakoscia uslugi, ale co sie bede rozpisywal na ten temat – wazne, ze autobus dojechal tam gdzie mial dojechac. W drodze do Puno minelismy rezerwat narodowy Salinas i Aguadas Blanca. Mozna tu zobaczyc wikunie (kuzynki lam i alpak), ktore sa gatunkiem zagrozonym. I rzeczywiscie takowe widzialem, choc tylko przez brudne okna autobusu.

Dla tych co nie kojarza, Puno lezy nad jeziorem Titicaca – najwyzej polozonym jeziorem zeglownym na swiecie (3810 m n.p.m.). Dojechalem tu poznym wieczorem, wzialem taxi (5 PEN) i ulokowalem sie w hostelu Monterrey (19 PEN za pokoj prosty do bolu, bez lazienki, 6 PEN za sniadanie). Niestety w hostelu z powodu awarii nie bylo cieplej wody, a temperatury nie sa tu zbyt wysokie. Dlatego nad ranem zmienilem hostel na Q’oñi Wasi (25 PEN za pokoj z lazienka) – duzo wyzszy komfort no i ciepla woda. Z racji ograniczonego czasu postanowilem wyjatkowo skorzystac z oferty agencji turystycznej i w ten sposob zobaczyc w okolicy co sie da. W Edgar Adventures zaproponowano mi dwie wycieczki – dopoludniowa do plywajacych wysp plemienia Uros (25 PEN) i popoludniowa do Sillustani (25 PEN).

Plywajace wyspy sa zjawiskiem unikalnym i na pewno robia wrazenie. Niestety kiedy przyplywa sie tu w ramach wycieczki wszystko przygotowane jest pod turyste i nie widac autentycznosci tego miejsca. Nie chcac jednak uczestniczyc w procederze wyzyskiwania mieszkajacych tu ludzi przez agencje turystyczne (Edgar Adventures wg Lonely Planet nie ma sobie pod tym wzgledem akurat nic do zarzucenia) potulnie odbylem zaskakujaco krotki rejs wokol wyspy na lodce z trzciny (10 PEN) i zakupilem u pani w kapelusiku kolejne pamiatki (nie wiem jak ja to wszystko przytaszcze do kraju).

Sillustani to zespol wiez – grobowcow, stworzonych na dlugo przed Inkami, a przez tych ostatnich ulepszonych i zmodyfikowanych. Sillustani lezy nad jeziorem Umayo pol godziny jazdy od Puno. Poza samymi grobowcami, roztacza sie stad piekny widok rowniez na samo jezioro. W drodze powrotnej zajrzelismy jeszcze do tradycyjnego domostwa. Bylo ogladanie zwierzatek, konsumpcja tradycyjnych specjalow (pyszny ser) no i oczywiscie kupowanie pamiatek.

Jutro chcialbym przekroczyc granice z Boliwia i dotrzec do La Paz. Niestety nie zdolam zrealizowac reszty boliwijskiej czesci planu. Pojutrze wracam samolotem z La Paz z powrotem do Kolumbii, do Baranquilli. Byla to najpozniejsza data, w ktorej udalo mi sie kupic bilet w miare normalnej cenie (ok. 1560 PLN). Swieta to niestety okres zwyzki cen biletow.

Dziedziniec Museo de Arte Virreinal de Santa Teresa, Arequipa

Museo de Arte Virreinal de Santa Teresa, Arequipa

Plaza de Armas, Arequipa

Plaza de Armas, Arequipa

Katedra, Plaza de Armas, Arequipa

Monasterio Santa Catalina, Arequipa

Monasterio Santa Catalina, Arequipa

Monasterio Santa Catalina, Arequipa

Monasterio Santa Catalina, Arequipa

Monasterio Santa Catalina, Arequipa

Lechón al horno

Buñuelos (zajada sie z miodem)

El Misti

W drodze do Puno

Jezioro Titicaca

Nasz stateczek wycieczkowy

Panie Uros czekaja na turystow

Przyszywany Uros

Handel pamiatkami trwa w najlepsze

Maly tez pomaga

Nasza lodka z trzciny

Puno, w drodze do Sillustani

Jezioro Umayo

Wieza-grobowiec - wersja pre-inca

Wieza-grobowiec - wersja inca

W te wieze trafil piorun

Inna wieza, w trakcie rekonstrukcji

Jezioro Umayo

Jezioro Umayo

Alpaka w wersji na stol

Alpaka w wersji na ubrania

Lokalne produkty rolne

W zagrodzie dla swinek morskich

Na miejscu wziąłem taxi (8 PEN) do hostelu Quorichaska. Najtańszą dostępną opcją okazała się jedynka z łazienką za 40 PEN. Nie lubię szukać hostelu z kilkunastokilogramowym plecakiem na plecach, więc zostałem przy tej opcji. Kilka przecznic dalej jest Plaza de Armas, gdzie w może nieco zbyt wykwintnej acz przyjemnej restauracji skosztowałem medalionów z alpaki i przepiłem herbatką z liści koki.

W ramach oswajania się z miastem zacząłem oczywiście od zwiedzenia znajdującej się przy placu katedry. Za wstęp trzeba zapłacić rekordowe 25 PEN lub 50 PEN gdy chce się na tym samym bilecie zwiedzić kilka innych kościołów w mieście. Przy wejściu zawsze czyhają przewodnicy oferując swe usługi, jednak gdy się im odmówi wskazują na możliwość darmowego wypożyczenia audioguide’a, z której to opcji akurat skorzystać warto. Katedra robi wrażenie, a z audioguide’a można się wiele ciekawego dowiedzieć na temat tego jak to w obecnych tu arcydziełach mieszają się elementy kultury chrześcijańskiej i prekolumbijskiej. Sztandarowym przykładem może być „Ostatnia wieczerza”, gdzie na stole zamiast chleba znajduje się cuy (świnka morska) – coś co widziałem już w kilku kościołach w Peru. Zdjęć niestety robić nie wolno.

Wąskie, brukowane uliczki wokół Plaza de Armas pełne są galerii malarstwa i sklepów z rękodziełem, czy też po prostu pamiątkami. Spotkać na nich można dziewczyny oferujące masaże, mężczyzn oferujących swoje malunki i starsze kobiety w tradycyjnych strojach próbujące wcisnąć turystom, nieco zbyt natrętnie, rozmaite pamiątki. Czasami taka starsza pani uzbrojona jest w małą lamę, z którą z chęcią pozuje do zdjęcia, za drobną opłatą ma się rozumieć.

Po sprawdzeniu autobusow do Arequipy (ktora jest kolejnym wiekszym miastem na mojej trasie) i zerknieciu w kalendarz wyszlo mi ze najlepiej byloby sie wybrac do Machu Picchu nastepnego dnia. Dokladniej rzecz biorac nastepnego dnia do polozonego u stop Machu Picchu miasteczka Aguas Calientes, a do Machu Picchu dwa dni pozniej. Zalatwienie wszystkich potrzebnych biletow okazalo sie nie byc takie proste. W biurze PeruRail gdzie wybralem sie kupic bilet do Aguas Calientes powiedziano mi, zebym lepiej najpierw zalatwil sobie wejsciowke do Machu Picchu (liczba turystow, ktorzy moga odwiedzic kompleks kazdego dnia jest ograniczona). W biurze turystycznym gdzie chcialem takowa kupic poradzono mi abym lepiej najpierw kupil bilet kolejowy. Ostatecznie jednak pan przystapil do zakupu mojej wejsciowki przez Internet. Niestety, jego karta nie zostala zaakceptowana i zakup sie nie powiodl. Pomyslalem „sam sobie moge przeciez kupic taka wejsciowke przez Internet”. Pierwsze podejscie sie nie powiodlo, mBank mial wlasnie przerwe techniczna i nie moglem dokonac platnosci. Kilka godzin pozniej juz moglem, ale w miedzy czasie doczytalem, ze wraz z biletem trzeba okazac karte, ktora dokonalo sie platnosci. Bzdurna regula, ale ze ja swojej na wszelki wypadek nie wzialem, wolalem nie ryzykowac i zrezygnowalem z zakupu ta droga. W calym Cuzco jest tylko jedno miejsce, gdzie bez posrednikow mozna owe bilety kupic za gotowke – oddzial Ministerstwa Kultury. Postanowilem wybrac sie tam z samego rana. Rano po dlugim spacerze udalo mi sie odnalezc budynek rzeczonego ministerstwa i kupic wejsciowke do Machu Picchu i Huayna Picchu (150 PEN, bez Huayna Picchu – 126 PEN). Jeszcze szybko do biura PeruRail po bilety kolejowe (najtansza opcja – 78 USD lub 200 PEN tam i z powrotem na trasie Ollantaytambo – Aguas Calientes) i juz moglem jechac do Aguas Calientes.

Sa co najmniej trzy sposoby dostania sie do Aguas Calientes, wiekszosc z nich zawiera przejazdzke pociagiem. Ja poszedlem na kompromis pomiedzy potrzebnym czasem i cena, kupujac bilety z polozonego w polowie drogi pomiedzy Cuzco a Aguas Calientes Ollantaytambo. Do Ollantaytambo dotarlem colectivo (10 PEN) duzo wczesniej niz sie spodziewalem, zostal mi wiec jeszcze czas na zwiedzenie znajdujacych sie tu ruin. Ten wstep niestety przeplacilem (70 PEN), bo nie bylem w stanie odwiedzic innych zabytkow, ktore obejmowal bilet. Wczesnym popoludniem wsiadlem do pociagu i ruszylem w poltoragodzinna malownicza trase wzdluz rzeki Urubamba.

Aguas Calientes to malenka miescina calkowicie zdominowana przez turystow. Ulokowalem sie w hotelu Joe (35 PEN za dwuosobowy pokoj, jedynki byly zajete). Wieczorem zdazylem jeszcze wybrac sie do znajdujacych sie tu term, w koncu to Aguas Calientes (10 PEN za wstep, 1 PEN za przechowalnie).

Kolejny dzien zaczalem pobudka o 5 rano. Kiedy kwadrans pozniej wychodzilem z hotelu bylo juz jasno. Aby dojsc z Aguas Calientes do Machu Picchu potrzeba niecale 1,5h, z czego przez ok. 1h idzie sie ostro pod gore. Szlak przecina co chwile wijaca sie zygzakami droge, ktora juz od wczesnych godzin porannych autokary wywoza turystow wprost pod glowne wejscie do Machu Picchu. Kiedy wiec dotarlem na miejsce ok. 6:30 bylo ich tam juz calkiem sporo. Teoretycznie na teren kompleksu nie wolno wnosic jedzenia ani napojow w jednorazowych butelkach, nie jest to jednak sprawdzane ani respektowane. I dobrze bo nie wyobrazam sobie spedzenia tu 7h ktore spedzilem bez jedzenia i picia (kawiarnia znajduje sie na zewnatrz kompleksu).

Co do samego Machu Picchu, no coz, po prostu genialne. Tak jak na zdjeciach tylko lepiej. To chyba najladniej ulokowany site archeologiczny jaki widzialem (choc zaraz za nim znalazloby sie zapewne Tulum w Meksyku). Po obejsciu calego kompleksu, kiedy liczba turystow zaczela dramatycznie wzrastac, przyszla kolej na zdobycie Huayna Picchu (to ta gora z tylu kompleksu). Wejscie na gore zajmuje ok. 1h i jest dosc strome. Widok z gory wynagradza jednak w pelni wlozony wysilek.

Do Cuzco wrocilem jeszcze tego samego wieczora, ta sama droga. Tym razem ulokowalem sie w Aldea Yanapay (25 PEN za lozko w 7-osobowej sali). Nastepnego dnia, w sobote, wybralem sie obejrzec kilka site’ow archeologicznych znajdujacych sie w poblizu Cuzco. Autobus do Pisac (2,5 PEN) wysadzil mnie przy najdalszym z nich – Tambomachay. Pozostale – Pukapukara, Q’enqo i Saqsaywamán (czyt. sexy woman) – odwiedzilem wracajac na piechote spadajaca w kierunku Cuzco droga. Wstep do wszystkich czterech site’ow kosztuje 70 PEN, jednak moim zdaniem tylko Saqsaywamán godne jest uwagi. Znajduje sie ono najblizej Cuzco i jest najwiekszym z czterech kompleksow. Roztacza sie stad rowniez wspanialy widok na miasto.

W sobotni wieczor wsiadlem w autobus do Arequipy. Jak sie okazuje chyba jedyna opcja na tej trasie sa komfortowe linie Cruz del Sur (124 PEN w wersji deluxe). Koncze juz wiec i ruszam na miasto!

Plaza de Armas, Cuzco

Katedra

W pierwszym momencie myslalem, ze to jakas budka

Iglesia de la Compañía de Jesús

Slynny 12-boczny kamien przy Hatunrumiyoc

Uliczka

Niestety panie slabo pozowaly

Ollantaytambo widziane z ruin

Dwa byczki przyozdobiaja dachy w tej czesci Peru

Ruiny w Ollantaytambo

Sciezka za ruinami biegla nie wiadomo gdzie

Jedziemy do Aguas Calientes

Jest calkiem wygodnie

Za oknem Urubamba

Aguas Calientes

Glowny plac Aguas Calientes

Zycie toczy sie tu w duzej mierze wzdluz torow

Smaczny obiadek w Aguas Calientes, niestety rowniez drogi

W drodze do Machu Picchu

O poranku wzgorze spowijaly jeszcze mgly

Widoczek w innym kierunku

I jeszcze inny

Jest tu troche kamolcow

Wroblowate cos

A to juz Machu Picchowa lama

Huayna Picchu, tu tez sie wspialem

W drodze na Huayna Picchu

Widok z Huayna Picchu

Ja, szczurka

There, I fixed it

Po poludniu wyszlo slonce

Widoki z Tambomachay

Widoki z Pukapukara

W Peru krowy tez sa kwadratowe!

Q'enqo

Saqsaywamán

Saqsaywamán

Naturalne skalne zjezdzalnie, Saqsaywamán

Plaza de Armas widziane z Saqsaywamán

Cuzco widziane z Saqsaywamán

Cristo Blanco czuwa nad miastem

Na lotnisko mielismy jechac o 9.00, niestety pani oznajmila mi ze lotnisko jest zamkniete z powodu, jak zrozumialem, zbytniego zapiaszczenia pasa startowego, ale na pewno zabiora mnie o 11.00. Ok. O 11.00 rzeczywiscie pojechalismy na lotnisko, na ktore przez moment nie moglismy wjechac tym razem z racji symulacji trzesienia ziemi o sile 8 stopni w skali Richtera, ktora to symulacja miala tego dnia miejsce w calym kraju. Oczywiscie symulowano jedynie dzialania ratunkowe, bo wstrzasow zadnych nie odczulem

Na lotnisku trzeba jeszcze zaplacic podatek 25 PEN, okazac paszport celem wpisania na liste pasazerow, dac sie zwazyc, co by samolot byl dobrze wywazony i przejsc security check. Czekajac na samolot mozna obejrzec odcinek Digging for the Truth opowiadajacy o liniach Nazca.

Lecielismy 7-osobowa cesna – pilot, drugi pilot i piecioro turystow. W srodku bylo potwornie goraco, a ciagle przeciazenia byly baaardzo nieprzyjemne. Dosc powiedziec, ze bylem zmuszony skorzystac ze specjalnie przygotowanej torebki. Nie polecam nikomu takich wrazen. Musicie wybaczyc niewielka ilosc zdjec. Moja lustrzanka na zakretach zdawala sie wazyc 10 kg. Lot trwal 35 minut.

Na ziemi doszedlem do siebie i wrocilem do miasta. Nocny autobus linii Cruz del Sur do Cuzco (120 PEN) odjezdzal dopiero o 20:30, reszte dnia spedzilem wiec jak zwykle nadrabiajac zaleglosci we wpisach. W Nazca jest strasznie goraco. To zdecydowanie najgoretsze miejsce jakie do tej pory tu odwiedzilem.

Nazca z lotu ptaka

W kabinie

Lecimy

Astronauta

Koliber (slabo widoczny)

Punkt widokowy przy Panamericanie, nie da sie ukryc, ze z samolotu widac wiecej

Glowna atrakcja Huacachina oprocz oczywiscie wieczornych imprez sa pelne emocji przejazdzki buggy oraz jazda na desce po piasku. Tour (35 PEN + podatek od piasku 3,5 PEN) trwa ok. 2h i wyrusza najczesciej pod wieczor przed zachodem slonca. Jesli komus malo moze wypozyczyc deske na godziny.

Wiekszosc poniedzialku spedzilem nadrabiajac wpisy i kupujac brakujace bilety lotnicze, bo w ciagu dnia w zasadzie niewiele sie tu dzieje. Wieczorem przyszedl wreszcie czas na tour po wydmach. Przejazdzka buggy – super. Troche jak roller coaster tylko straszniej Co do sandboardingu to chyba bede musial najpierw pocwiczyc tej zimy na snowboardzie. Szczesliwie dla takich jak ja byla opcja zjazdu na desce na brzuchu. Pozycja moze mniej zacna, ale predkosci tez emocjonujace. Kazda kolejna wydma byla wyzsza i bardziej stroma! Skonczylem z piaskiem w kieszeniach i pomiedzy zebami. Szybki prysznic, taxi do Ica (6 PEN) i juz pedze Soyuzem dalej do Nazca (12 PEN).

Huacachina, ot bajorko, nic wielkiego

Nalesnik olbrzym

Buggy

Pustynia

Dawno tego nie cwiczylem

Pustynia

Pustynia